Zelfliefde begint soms met een ongemakkelijk gesprek
Sofie zat aan de keukentafel met haar journal voor zich. Normaal schreef ze haar dag van zich af, maar vandaag bleef de bladzijde leeg.
De woorden van haar vriendin Clair bleven door haar hoofd galmen. “Je komt te weinig voor jezelf op en dat heeft niets met zelfliefde te maken” had Clair gezegd.
Sofie had gelachen toen ze het zei, maar voelde zich ongemakkelijk. “Hoe bedoel je?” Je bent altijd sterk, altijd lief en altijd beschikbaar. Maar ik vraag me af…
waar ben jij eigenlijk?”
Sinds dat moment voelde er iets verschoven in Sofie. Geen boosheid of irritatie. Maar een soort ontmaskering.
Die avond lag Sofie wakker. Ze draaide zich keer op keer om. Ze voelde haar borst strak staan.
Waar ben ik eigenlijk, dacht ze. Het was niet zo dat ze ongelukkig was want ze had een goed leven, mensen die haar aardig vonden. Ze was betrouwbaar.
Ze deed wat er van haar werd verwacht. Maar misschien was dat precies het probleem.
Want als ze eerlijk was… wist ze niet meer wat zij zelf wilde. Wanneer had ze voor het laatst een keuze gemaakt die echt van haar was?
Niet praktisch of logisch maar vanuit verlangen? Ze kon het zich niet herinneren.
De volgende dag tijdens de lunch zat ze tegenover Clair. Ik heb slecht geslapen zei Sofie. Wat je zei… het raakte iets.
Clair keek haar rustig aan. Wat raakte het? Sofie slikte. Ik denk dat ik mezelf kwijt ben, maar ik weet niet wanneer dat gebeurd is.
De woorden bleven even tussen hen hangen, voelbaar en ongemakkelijk. “Wat bedoel je met kwijt?” vroeg Clair. Nou zei Sofie; Ik zorg, regel en los dingen op maar ik voel bijna nooit wat IK nodig heb. En als ik het wel voel… wuif ik het weg.
Ze voelde tranen opkomen, terwijl haar stem zachter werd. En misschien, ging ze verder, ben ik niet ‘zorgzaam’ maar gewoon bang dat mensen me niet nodig hebben als ik niet alles geef. Daar was het. De zin die ze nog nooit hardop had uitgesproken. Clair zweeg. Welk cijfer geef je jezelf als het gaat om zelfliefde? vroeg ze. Een vijf denk ik antwoordde Sofie. Waarom zo laag? Sofie dacht na en zei; Omdat ik mezelf nooit op één zet en ik doe alsof dat normaal is. Het was alsof er iets openbrak in haar. Ze zag ineens hoe vaak ze ‘ja’ zei terwijl haar lichaam ‘nee’ fluisterde. Hoe vaak ze moe was maar toch doorging. Hoe vaak ze zich sterk voordeed terwijl ze leeg was, misschien was haar ‘aardige karakter’ geen karakter, maar leefde ze onbewust een oud patroon dat haar ooit had geholpen zich veilig te voelen.
Die middag liep Sofie naar huis met een ander gevoel dan toen ze kwam. Geen opgeluchte helderheid of een strak plan. Het was bewustzijn. En bewustzijn is ongemakkelijk want nu kon ze het niet meer ontkennen. Zelfliefde bleek geen warm bad het was eerlijk worden. Zien waar je jezelf verlaat en erkennen waar je jezelf te weinig waard vindt.
In de weken daarna begon Sofie klein met een ‘nee’ uitspreken zonder uitleg, een afspraak verplaatsen omdat ze moe was of tijd inplannen zonder doel. Het voelde eerst ongemakkelijk en egoïstisch maar langzaam begon er iets anders te ontstaan. Er ontstond rust, ruimte en iets wat ze lang niet had gevoeld: Zichzelf.
Zelfliefde is niet zacht of romantisch, het is confronterend. Het vraagt je om te erkennen waar je jezelf in de steek laat en misschien is de echte vraag niet:
Ben je lief genoeg voor anderen? Maar……. Wanneer word je loyaal aan jezelf?
Willeke
Zelfliefde begint soms met een ongemakkelijk gesprek
Sofie zat aan de keukentafel met haar journal voor zich. Normaal schreef ze haar dag van zich af, maar vandaag bleef de bladzijde leeg.
De woorden van haar vriendin Clair bleven door haar hoofd galmen. “Je komt te weinig voor jezelf op en dat heeft niets met zelfliefde te maken” had Clair gezegd.
Sofie had gelachen toen ze het zei, maar voelde zich ongemakkelijk. “Hoe bedoel je?” Je bent altijd sterk, altijd lief en altijd beschikbaar. Maar ik vraag me af…
waar ben jij eigenlijk?”
Sinds dat moment voelde er iets verschoven in Sofie. Geen boosheid of irritatie. Maar een soort ontmaskering.
Die avond lag Sofie wakker. Ze draaide zich keer op keer om. Ze voelde haar borst strak staan.
Waar ben ik eigenlijk, dacht ze. Het was niet zo dat ze ongelukkig was want ze had een goed leven, mensen die haar aardig vonden. Ze was betrouwbaar.
Ze deed wat er van haar werd verwacht. Maar misschien was dat precies het probleem.
Want als ze eerlijk was… wist ze niet meer wat zij zelf wilde. Wanneer had ze voor het laatst een keuze gemaakt die echt van haar was?
Niet praktisch of logisch maar vanuit verlangen? Ze kon het zich niet herinneren.
De volgende dag tijdens de lunch zat ze tegenover Clair. Ik heb slecht geslapen zei Sofie. Wat je zei… het raakte iets.
Clair keek haar rustig aan. Wat raakte het? Sofie slikte. Ik denk dat ik mezelf kwijt ben, maar ik weet niet wanneer dat gebeurd is.
De woorden bleven even tussen hen hangen, voelbaar en ongemakkelijk. “Wat bedoel je met kwijt?” vroeg Clair. Nou zei Sofie; Ik zorg, regel en los dingen op maar ik voel bijna nooit wat IK nodig heb. En als ik het wel voel… wuif ik het weg.
Ze voelde tranen opkomen, terwijl haar stem zachter werd. En misschien, ging ze verder, ben ik niet ‘zorgzaam’ maar gewoon bang dat mensen me niet nodig hebben als ik niet alles geef. Daar was het. De zin die ze nog nooit hardop had uitgesproken. Clair zweeg. Welk cijfer geef je jezelf als het gaat om zelfliefde? vroeg ze. Een vijf denk ik antwoordde Sofie. Waarom zo laag? Sofie dacht na en zei; Omdat ik mezelf nooit op één zet en ik doe alsof dat normaal is. Het was alsof er iets openbrak in haar. Ze zag ineens hoe vaak ze ‘ja’ zei terwijl haar lichaam ‘nee’ fluisterde. Hoe vaak ze moe was maar toch doorging. Hoe vaak ze zich sterk voordeed terwijl ze leeg was, misschien was haar ‘aardige karakter’ geen karakter, maar leefde ze onbewust een oud patroon dat haar ooit had geholpen zich veilig te voelen.
Die middag liep Sofie naar huis met een ander gevoel dan toen ze kwam. Geen opgeluchte helderheid of een strak plan. Het was bewustzijn. En bewustzijn is ongemakkelijk want nu kon ze het niet meer ontkennen. Zelfliefde bleek geen warm bad het was eerlijk worden. Zien waar je jezelf verlaat en erkennen waar je jezelf te weinig waard vindt.
In de weken daarna begon Sofie klein met een ‘nee’ uitspreken zonder uitleg, een afspraak verplaatsen omdat ze moe was of tijd inplannen zonder doel. Het voelde eerst ongemakkelijk en egoïstisch maar langzaam begon er iets anders te ontstaan. Er ontstond rust, ruimte en iets wat ze lang niet had gevoeld: Zichzelf.
Zelfliefde is niet zacht of romantisch, het is confronterend. Het vraagt je om te erkennen waar je jezelf in de steek laat en misschien is de echte vraag niet:
Ben je lief genoeg voor anderen? Maar……. Wanneer word je loyaal aan jezelf?
Willeke